

5 december 1906 – 16 november 1939
Willem ’t Hart werd op 5 december 1906 geboren te Oude-Tonge, als oudste van de vijf kinderen van schipper Johannes ’t Hart en Pietertje Salie. Het gezin woonde aan de Zuiddijk: vader voer in de jaren twintig nog met zijn eigen tjalk “Cornelis”, terwijl moeder een winkeltje dreef. Na zijn schooltijd ging Willem mee aan boord bij zijn vader en monsterde later aan op de Rijnvaart, waar hij zich al vroeg ergerde aan de houding van de Duitsers: “Men is Lobith nog niet gepasseerd, of men hoort al een grote mond opzetten!”, zou hij destijds gezegd hebben.
Op enig moment ging Willem over naar de grote vaart en monsterde aan bij de Rotterdamse rederij Phs. van Ommeren, aan boord van de tanker “Sliedrecht”. Op 16 november 1939 — nog vóór de Duitse inval in Nederland — werd dit schip, geladen met gasolie, benzine en petroleum, zonder waarschuwing getorpedeerd door een Duitse onderzeeër, zo’n 200 mijl ten zuiden van Rockall. Het was het eerste Nederlandse schip dat in de oorlog ten onder ging. De 26-koppige bemanning verliet het schip in twee sloepen.
De sloep van eerste stuurman Brons werd na zeven barre dagen op zee gered door de Schotse trawler “Merisia” nabij Barra Head. Van de andere sloep, waarin kapitein Boer en de overige vijfentwintig opvarenden — onder wie de 32-jarige Willem — hadden plaatsgenomen, ontbrak echter ieder spoor. Op 8 december 1939 spoelde deze sloep volledig leeg aan op de westkust van de Hebriden. Van deze 26 zeelieden, Willem ’t Hart incluis, is nooit meer iets teruggevonden.
Willem ’t Hart werd op 5 december 1906 geboren te Oude-Tonge, als oudste van de vijf kinderen van schipper Johannes ’t Hart en Pietertje Salie. Het gezin woonde aan de Zuiddijk: vader voer in de jaren twintig nog met zijn eigen tjalk “Cornelis”, terwijl moeder een winkeltje dreef. Na zijn schooltijd ging Willem mee aan boord bij zijn vader en monsterde later aan op de Rijnvaart, waar hij zich al vroeg ergerde aan de houding van de Duitsers: “Men is Lobith nog niet gepasseerd, of men hoort al een grote mond opzetten!”, zou hij destijds gezegd hebben.
Op enig moment ging Willem over naar de grote vaart en monsterde aan bij de Rotterdamse rederij Phs. van Ommeren, aan boord van de tanker “Sliedrecht”. Op 16 november 1939 — nog vóór de Duitse inval in Nederland — werd dit schip, geladen met gasolie, benzine en petroleum, zonder waarschuwing getorpedeerd door een Duitse onderzeeër, zo’n 200 mijl ten zuiden van Rockall. Het was het eerste Nederlandse schip dat in de oorlog ten onder ging. De 26-koppige bemanning verliet het schip in twee sloepen.
De sloep van eerste stuurman Brons werd na zeven barre dagen op zee gered door de Schotse trawler “Merisia” nabij Barra Head. Van de andere sloep, waarin kapitein Boer en de overige vijfentwintig opvarenden — onder wie de 32-jarige Willem — hadden plaatsgenomen, ontbrak echter ieder spoor. Op 8 december 1939 spoelde deze sloep volledig leeg aan op de westkust van de Hebriden. Van deze 26 zeelieden, Willem ’t Hart incluis, is nooit meer iets teruggevonden.
Al vóór de Duitse inval van mei 1940 eiste de oorlog slachtoffers onder Nederlandse koopvaardijschepen: vanaf de eerste oorlogsdagen in september 1939 torpedeerden Duitse onderzeeërs geallieerde en neutrale koopvaarders zonder waarschuwing, ook op volle zee, ver van de vaderlandse kust. Bemanningen die de aanval zelf overleefden, moesten het vervolgens vaak dagenlang uitzingen in open reddingssloepen, overgeleverd aan weer en zee. Willem ’t Hart overleefde op 16 november 1939 de torpedering van de tanker ‘Sliedrecht’, maar zijn reddingssloep spoelde op 8 december 1939 leeg aan op de Hebriden — van hem en de 25 anderen aan boord is nooit meer iets teruggevonden.