

12 april 1924 – 16 maart 1944 (Hanau, Duitsland)
Marinus de Leeuw werd op 12 april 1924 in Oude-Tonge geboren, als jongste zoon van landarbeider Adrianus de Leeuw en Cornelia Schouwenaar. Op 19-jarige leeftijd werd hij vanuit zijn woonplaats Oostdijk naar Duitsland weggevoerd en te werk gesteld in een lager voor buitenlandse arbeiders in Großauheim bij Hanau. Daar overleed hij op 16 maart 1944 — volgens de overlevering in zijn familie aan difterie, in een ziekenhuis in Hanau; de Duitse administratie zelf noteerde de doodsoorzaak als onbekend. Hij werd enkele dagen later, op 21 maart 1944, begraven op het hoofdkerkhof van Hanau.
Na de oorlog bleef zijn graf lange tijd onderwerp van zorg voor zijn ouders. In 1952 liet de Oorlogsgravenstichting zijn moeder, die aan de Oostdijk in Oude-Tonge woonde, formeel weten dat haar zoon een eigen graf had in Hanau. De familie kon de gevraagde financiële bijdrage voor het grafonderhoud niet altijd opbrengen — in een brief uit 1959 schreef een familielid dat zij “oude mensen” waren die van hun pensioentje moesten rondkomen. Uiteindelijk werd Marinus herbegraven op het Nederlands Ereveld in Frankfurt am Main.
Pas in 2008 kreeg zijn verhaal een gezicht: een nicht, Corrie van der Linde-de Leeuw, stuurde Stichting WO2GO een foto van zijn persoonsbewijs, met de boodschap dat hij in de familie nooit vergeten was.
Marinus de Leeuw werd op 12 april 1924 in Oude-Tonge geboren, als jongste zoon van landarbeider Adrianus de Leeuw en Cornelia Schouwenaar. Op 19-jarige leeftijd werd hij vanuit zijn woonplaats Oostdijk naar Duitsland weggevoerd en te werk gesteld in een lager voor buitenlandse arbeiders in Großauheim bij Hanau. Daar overleed hij op 16 maart 1944 — volgens de overlevering in zijn familie aan difterie, in een ziekenhuis in Hanau; de Duitse administratie zelf noteerde de doodsoorzaak als onbekend. Hij werd enkele dagen later, op 21 maart 1944, begraven op het hoofdkerkhof van Hanau.
Na de oorlog bleef zijn graf lange tijd onderwerp van zorg voor zijn ouders. In 1952 liet de Oorlogsgravenstichting zijn moeder, die aan de Oostdijk in Oude-Tonge woonde, formeel weten dat haar zoon een eigen graf had in Hanau. De familie kon de gevraagde financiële bijdrage voor het grafonderhoud niet altijd opbrengen — in een brief uit 1959 schreef een familielid dat zij “oude mensen” waren die van hun pensioentje moesten rondkomen. Uiteindelijk werd Marinus herbegraven op het Nederlands Ereveld in Frankfurt am Main.
Pas in 2008 kreeg zijn verhaal een gezicht: een nicht, Corrie van der Linde-de Leeuw, stuurde Stichting WO2GO een foto van zijn persoonsbewijs, met de boodschap dat hij in de familie nooit vergeten was.
Vanaf 1942 speelde het Gewestelijk Arbeidsbureau een centrale rol bij het selecteren en oproepen van Nederlandse mannen voor de Arbeitseinsatz: gedwongen tewerkstelling in de Duitse oorlogsindustrie. Wie zich niet meldde, riskeerde zware sancties voor zichzelf of zijn familie. Ook Marinus de Leeuw werd op deze manier naar Duitsland gestuurd, naar een lager bij Hanau; hij overleed daar op 16 maart 1944.