Johannes van Binsbergen
7 februari 1923 – 10 november 1943
Johannes van Binsbergen werd op 7 februari 1923 geboren in Ooltgensplaat, als zoon van landarbeider Michiel van Binsbergen en Cornelia Geertje de Vos; hij had vijf jongere broers en zussen. Omwonenden noemden hem destijds “anti-Duits gezind”, maar aan de gedwongen tewerkstelling in het kader van de Arbeitseinsatz kon hij zich niet onttrekken: medio 1943 moest hij naar Duitsland vertrekken, naar de omgeving van Kassel.
In Kassel werkte Johannes als bankwerker bij de fabriek Henschel & Sohn, een bekende werkgever van dwangarbeiders. Daar overleed hij op 10 november 1943 aan difterie met bijkomende hartzwakte, negentien jaar oud — ver van huis en van zijn familie.
Johannes van Binsbergen werd aanvankelijk begraven op de Hauptfriedhof te Kassel; op 18 oktober 1955 is hij herbegraven op het Nederlands Ereveld te Frankfurt am Main (Waldfriedhof Frankfurt-Oberrad, veld D, rij 2, nr. 8), waar na de oorlog veel Nederlandse oorlogsslachtoffers uit de regio Kassel een laatste rustplaats kregen.
Het Arbeidsbureau en de gedwongen tewerkstelling
Vanaf 1942 speelde het Gewestelijk Arbeidsbureau een centrale rol bij het selecteren en oproepen van Nederlandse mannen voor de Arbeitseinsatz: gedwongen tewerkstelling in de Duitse oorlogsindustrie. Wie zich niet meldde, riskeerde zware sancties voor zichzelf of zijn familie. Ook Johannes van Binsbergen werd op deze manier naar Duitsland gestuurd en kwam terecht bij Henschel & Sohn in Kassel, waar hij op 10 november 1943 aan ziekte overleed.
Archief
