

14 april 1923 – 7 januari 1944
Joost Boeter Bramzn. werd op 14 april 1923 geboren in Middelharnis, als zoon van landarbeider Abraham Boeter en Willemijntje van der Sluis. Hij had twee broers, Cornelis en Pieter Boeter, en was zelf, net als zijn vader, werkzaam als landarbeider.
Tijdens de oorlog werd Joost opgeroepen voor de Arbeitseinsatz en weggevoerd naar Kassel, een stad die als centrum van de Duitse wapen- en voertuigindustrie herhaaldelijk doelwit was van geallieerde bombardementen.
In Kassel werd Joost getroffen door roodvonk — een ziekte die zich onder de zware en ongezonde omstandigheden van de dwangarbeid des te sneller kon verspreiden.
Op 7 januari 1944 overleed Joost Boeter Bramzn. aan deze ziekte, op 20-jarige leeftijd, ver van huis. Hij werd begraven op het Nederlands Ereveld Frankfurt am Main.
Kassel was tijdens de oorlog een belangrijk centrum van de Duitse wapen- en voertuigindustrie — onder meer Panzerfabrieken van Henschel waren er gevestigd — en werd daardoor herhaaldelijk doelwit van geallieerde luchtaanvallen, met als dieptepunt het verwoestende bombardement van oktober 1943. Duizenden buitenlandse dwangarbeiders, onder wie Nederlanders zoals Joost Boeter Bramzn., werkten er onder zware omstandigheden; velen van hen bezweken niet door bommen, maar door ziekten als roodvonk en tyfus, die zich in de overvolle en ondervoede werkkampen snel verspreidden.