Slachtoffers / Dirksland / Pieter Mulder
Geboren
Pieter Mulder wordt geboren in Dirksland.
2 februari 1900 – 9 februari 1943 (Döberitz, Duitsland)
Pieter Mulder werd op 2 februari 1900 in Dirksland geboren. Hij werkte als agent van politie in ’s-Gravenhage en sloot zich aan bij de Stijkelgroep, een verzetsgroep die voor de geallieerden spioneerde. Op 3 april 1941 werd hij gearresteerd, samen met tientallen andere leden van de groep, onder wie oprichter Johan Stijkel zelf.
Het proces tegen de groep werd niet voor een Nederlandse of Duitse rechtbank gevoerd, maar voor het Reichskriegsgericht in Berlijn. In september 1942 velde dit tribunaal 39 doodvonnissen; zeven leden, onder wie Pieter Mulder, werden tot tuchthuisstraffen veroordeeld. Pieter Mulder is niet gefusilleerd, maar overleed in gevangenschap bij Döberitz op 9 februari 1943. Hij was een zoon van Stoffel Mulder (landarbeider, geb. 8 april 1875 te Sommelsdijk) en Maria Bruggeman (geb. 2 november 1875 te Herkingen); op 30 mei 1921 vertrok hij vanuit Dirksland naar ‘s-Gravenhage. Hij was gehuwd met Krijntje Groeneweg (geb. 16 oktober 1900 te Oud-Beijerland); het gezin woonde aan de Vlierboomstraat 62 in Den Haag. Op 15 juli 1947 werd hij herbegraven op de Algemene Begraafplaats Westduin in Loosduinen (Den Haag). Een politieverklaring uit 1961 bevestigde dat er op politiek gebied niets ten nadele van hem bekend was.
De Stijkelgroep, genoemd naar oprichter Johan Stijkel, was een van de eerste grote Nederlandse spionage- en verzetsorganisaties van de bezetting: zij verzamelde militaire en economische inlichtingen voor de Britse geheime dienst. In het voorjaar van 1941 rolde de Duitse Sicherheitspolizei de groep op na verraad; tientallen leden werden gearresteerd. Omdat het om spionage tegen de Duitse weermacht ging, werd de zaak niet voor een gewone rechtbank maar voor het Reichskriegsgericht in Berlijn gebracht, dat in september 1942 39 doodvonnissen velde — de grootste groep ter dood veroordeelde verzetsmensen in de Nederlandse oorlogsgeschiedenis tot dan toe. Een klein aantal leden kreeg een tuchthuisstraf in plaats van de doodstraf, maar velen van hen overleefden de oorlog evenmin.