Slachtoffers / Dirksland / Arie de Bruin
Geboren
Arie de Bruin wordt geboren in Dirksland, oudste thuiswonende zoon van Herbert de Bruin en Johanna Driesprong.
10 augustus 1922 – 5 januari 1945
Arie de Bruin, landarbeider en ongehuwd, is de oudste thuiswonende zoon in het grote gezin van Herbert de Bruin (geboren 6 februari 1893 te Dirksland) en Johanna Driesprong (geboren 6 oktober 1890 te Willemstad) aan de Westdijk in Dirksland. Op de noodlottige middag van 28 februari 1943 is hij degene die zijn drie jongere broertjes Cornelis, Marinus en Gerardus de Bruin levenloos aantreft op het buitengors, nadat een aangespoelde mijn is ontploft. Hij had hen nog gewaarschuwd om er niet mee te spelen.
Minder dan twee jaar later wordt ook Arie zelf door de oorlog getroffen. In december 1944 wordt hij opgeroepen voor de Arbeitseinsatz, de gedwongen tewerkstelling in Duitsland. Hij wordt ziek en keert terug naar Dirksland, maar herstelt niet meer: op 5 januari 1945, om vijf uur ’s ochtends, overlijdt Arie op 22-jarige leeftijd aan de gevolgen van difterie. Nog geen week later, op 8 januari, sterft ook zijn jongere zusje Michelina, nog maar 12 jaar oud, aan dezelfde ziekte. Binnen twee jaar verliest het gezin De Bruin vijf van hun kinderen.
De rouwadvertentie die de ouders na Michelina’s overlijden plaatsten was een gezamenlijk bericht voor beide kinderen: “nam Onze Heer ook van ons weg onze lieve Dochtertje en Zusje Machelina de Bruin”, ondertekend door H. de Bruin en J. de Bruin-Driesprong, Westdijk, Dirksland.
In de laatste maanden van 1944 kampte Duitsland, na de verloren slag om Arnhem en het verlies van Zuid-Nederland, met een nijpend tekort aan arbeidskrachten voor de oorlogsindustrie. In het nog bezette deel van Nederland — waaronder Goeree-Overflakkee, dat tot mei 1945 onder Duits gezag bleef — dreef de bezetter daarom op grote schaal mannen tussen ruwweg 17 en 40 jaar naar Duitsland voor dwangarbeid: sommigen via een officiële oproep, velen anderen bij razzia’s waarbij ze van straat of uit hun huis werden gehaald. Vaak met weinig meer dan de kleren die ze droegen, werden ze per trein afgevoerd naar fabrieken, mijnen en bouwplaatsen voor het herstel van bombardementsschade. Voor de Flakkeese dorpen vond de grootste van deze golven plaats in december 1944; van de mannen die werden weggevoerd, keerden niet allen levend terug.