Slachtoffers / Achthuizen / Jacobus Wilhelmus Janssen
Geboren
Jacobus Wilhelmus Janssen wordt geboren in Achthuizen, als zoon van landarbeider Anthonius Janssen en Cornelia Vervloed.
19 september 1924 – 31 januari 1945
Jacobus Wilhelmus Janssen werd op 19 september 1924 geboren in Achthuizen (destijds bestuurlijk onderdeel van de gemeente Ooltgensplaat), als zoon van landarbeider Anthonius Janssen (geboren 21 oktober 1893 te Den Bommel) en Cornelia Vervloed (geboren 21 september 1897 te Den Bommel), die op 8 mei 1920 in Ooltgensplaat waren getrouwd. Jacobus groeide op in een groot gezin: de beschikbare bronnen noemen twaalf broers en zussen, van wie er na de oorlog verscheidene naar Canada emigreerden.
Net als honderden andere jonge Flakkeeënaars van zijn geboortejaar werd Jacobus tijdens de oorlog gedwongen tewerkgesteld in Duitsland, de zogeheten Arbeitseinsatz — de precieze datum waarop hij werd weggevoerd is niet bekend. Hij kwam terecht in de landelijke omgeving ten noorden van Kassel, rond het dorp Hohenkirchen: een ander gebied dan het grote Hollandse fabriekslager middenin de stad waar veel van zijn streekgenoten zaten. Mogelijk hoorde hij bij de groep fabrieksarbeiders die, naarmate de omstandigheden in Kassel zelf door de aanhoudende bombardementen verslechterden, uitweek naar werk bij boeren in de omliggende dorpen.
Op 31 januari 1945 overleed Jacobus in Hohenkirchen aan de gevolgen van tuberculose — een ziekte die onder de verzwakte, ondervoede dwangarbeiders in Duitsland veel voorkwam. Hij werd begraven op het kampkerkhof van het naburige Mönchehof, in graf nummer 8/26.
Terwijl Jacobus in Duitsland zat, moest ook zijn eigen gezin het huis uit: op 8 mei 1944 werden zijn ouders vanuit de streek geëvacueerd naar Monster in het Westland, waar ze tot september 1945 verbleven voordat ze naar Ooltgensplaat konden terugkeren. Pas na de oorlog kreeg de familie, via de Oorlogsgravenstichting, officieel bericht van Jacobus’ overlijden. Op 10 april 1946 verhuisde het hele gezin naar Hoek van Holland, van waaruit in de jaren erna verscheidene van Jacobus’ broers en zussen naar Canada emigreerden.
In 1955 werd Jacobus, samen met vele andere in de omgeving van Kassel omgekomen Nederlanders, opgegraven in Mönchehof en herbegraven op het Nederlands Ereveld in Frankfurt am Main, Waldfriedhof Oberrad — vak D, rij 1, nummer 25 — waar hij nog altijd rust.
In de Duitse werkkampen van de Arbeitseinsatz was tuberculose een van de meest gevreesde doodsoorzaken. De besmettelijke longziekte kreeg vrij spel in de overvolle, slecht geventileerde barakken waar honderden mannen dicht op elkaar sliepen, en werd in de hand gewerkt door de combinatie van ondervoeding, uitputting door lange werkdagen, gebrekkige hygiëne en — zeker nadat onderkomens door bombardementen verwoest waren — blootstelling aan kou en vocht. In de Duitse Kreis Kassel-dodenlijsten uit 1947 keert “Tbc.” dan ook opvallend vaak terug als doodsoorzaak, naast longontsteking en tyfus. Voor jonge mannen die soms al maanden onder deze omstandigheden leefden, kon een tuberculose-besmetting fataal worden — zoals bij Jacobus Wilhelmus Janssen, die op 31 januari 1945 in het Duitse dorp Hohenkirchen aan de ziekte overleed.